19 Σεπτεμβρίου, 2018
 Πύργος, περιγραφή
     Στο οπίσθιο όριο της Κοιλάδας των Μουσών, πάνω στο απότομο βραχώδες ύψωμα, που ορισμένοι πιστεύουν ότι ήταν η αρχαία ακρόπολη Κερησσός, 1.500 μέτρα δυτικά της σημερινής Άσκρης, υψώνεται ο ερειπωμένος πύργος, ορατός από το χωριό και με την απλή ονομασία Πύργος. Νοτιοδυτικά του πύργου μέχρι τον κεντρικό δρόμο της κοιλάδας των μουσών, υπήρχαν τα ερείπια της Παναγιάς, της μεσαιωνικής Άσκρης, η οποία εγκαταλείφθηκε ήδη από το έτος 1676 όταν πέρασε ο Sir George Wheler και σημείωσε "... ένας παλαιός πύργος με τα υπολείμματα μιας πόλης γύρω από αυτόν”. Δύο χιλιόμετρα δυτικά, πάνω στο λόφο Πυργάκι είναι ο καλά συντηρημένος κλασικός πύργος που όλως περιέργως αγνοήθηκε τελείως από τους Φράγκους. Πιθανώς να τους προσέλκυσε το χωριό και η ανάπτυξή του. Ο Παυσανίας (150 μ.Χ.) δεν αναφέρει την ύπαρξη του Πύργου, οπότε αυτός μάλλον κτίσθηκε αργότερα κατά τη βυζαντινή εποχή, ή τη φραγκοκρατία ή την τουρκοκρατία.
     Για να κατανοήσουμε το πλαίσιο και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες κτίστηκε ο συγκεκριμένος πύργος αλλά και οι άλλοι παρόμοιοι, αρκεί να δούμε τη γενική κατάσταση των τελευταίων χρόνων του Βυζαντινού κράτους. Στις αρχές του 13ου αιώνα στον ελλαδικό χώρο, έχουμε τη φραγκοκρατία, με τις πολλές εσωτερικές ταραχές και ιδίως τον 14ο αιώνα η περιοχή γίνεται θέατρο καταστρεπτικών εμφυλίων πολέμων. Ειδικά για την Βοιωτία, στην οποία, όπως προαναφέρθηκε, η φραγκοκρατία κράτησε, από το έτος 1205 μέχρι το 1460, υπήρχαν διαδοχικές ανατροπές, μετά από ισχυρούς εμφυλίους πολέμους μεταξύ Γάλλων, Καταλανών και Ιταλών, για να υποταχθεί το έτος 1460 στην οθωμανική αυτοκρατορία. Οι μεγάλες καλλιεργήσιμες εκτάσεις αποτελούσαν τα φέουδα που είχαν δοθεί σε διάφορους ανώτερους και κατώτερους βαθμοφόρους. Οι φεουδάρχες κατασκεύαζαν πύργους για τη διαμονή τους και τον έλεγχο του φέουδου. Συνήθως όμως αυτοί έμεναν στις πόλεις και άφηναν στον πύργο τον επιστάτη με ανάλογη φρουρά. Οι μεσαιωνικοί αυτοί πύργοι αποτελούσαν βασικά σημεία για την άμυνα κάθε περιοχής, κυρίως ως παρατηρητήρια και μέσα προστασίας των κρατούντων εν αναμονή ενισχύσεων.
Φράγκικοι Πύργοι
     Πάνω από 100 ανεξάρτητοι πύργοι διάσπαρτοι στην ύπαιθρο της κεντρικής Ελλάδας φαίνεται ότι αποτελούσαν σημάδι της εξουσίας των Φράγκων, ενώ η πόλη ήταν το μέρος όπου κατοικούσαν. Γενικά, οι πύργοι είναι πάντα τετραγωνικοί, με επιφάνειες τοίχων μεταξύ 7,50 μ και 9,50 μ στο πλάτος. Το πάχος των τοίχων ποικίλλει από 1,40 μ σε 2,00 μ και μικραίνει συνήθως με το ύψος του τοίχου. Κανένας πύργος δεν σώζεται στο αρχικό ύψος του. Εντούτοις, μπορούν να διακριθούν σε δύο κατηγορίες πύργων που διαφοροποιούνται από το ύψος και συνεπώς, από τον αριθμό ορόφων που θα περιείχαν. Οι πύργοι σε Αλίαρτο, Υψηλάντη και Λιβαδόστρα σώζονται σε ένα ύψος 14-15 μέτρων, με τρεις ορόφους επάνω από το ισόγειο και είσοδο στο δεύτερο όροφο. Αυτοί οι εξαιρετικά υψηλοί πύργοι μπορούν να κληθούν "τύπου Α". Οι άλλοι πύργοι, που μπορούν να κληθούν "τύπου Β", αποτελούν τον όγκο των πύργων της ηπειρωτικής χώρας. Έχουν γενικά το ισόγειο και ίσως να σώζεται και ο πρώτος όροφος. Κρίνοντας από το ποσό συντριμμιών σ’ αυτήν την δεύτερη κατηγορία πύργων, φαίνεται ότι δεν ήταν ποτέ τόσο υψηλοί όσο οι πύργοι της πρώτης ομάδας και είχαν πάντα τις εισόδους τους στο επίπεδο του πρώτου ορόφου. Η σημασία αυτής της διάκρισης πρέπει να καθόριζε τον πλούτο και τη θέση που είχαν οι οικοδεσπότες. Η πρόσβαση στους πύργους γινόταν πάντα από τον πρώτο ή παραπάνω όροφο, με τη βοήθεια ενός σταθερού ξύλινου κλιμακοστάσιου μάλλον, παρά από μια φορητή ανεμόσκαλα.
     Το ισόγειο και ο τελευταίος όροφος είχαν θολωτές οροφές. Οι ενδιάμεσοι είχαν ξύλινα πατώματα. Μέσα σε κάθε πύργο, ο υπόγειος θάλαμος ήταν σε ένα διαφορετικό ύψος για να δώσει την πλευρική σταθερότητα στη δομή. Γενικά, το ισόγειο χρησιμοποιήθηκε για την αποθήκευση και όχι για το καταφύγιο των ζώων, δεδομένου ότι δεν υπήρχε καμία εξωτερική πρόσβαση σε αυτό το επίπεδο. Θα μπορούσε επίσης να χρησιμοποιηθεί για την τήρηση υλικών πυροσβέσεως. Σε κανένα πύργο δεν έχουν ευρεθεί οποιαδήποτε στοιχεία ενός πέτρινου κλιμακοστάσιου στο πάχος των τοίχων. Η πρόσβαση μεταξύ των πατωμάτων γινόταν, επομένως, με τη βοήθεια ξύλινων σκαλοπατιών, ή με σκάλες, ή με ανεμόσκαλες που δεν έχουν αφήσει κανένα ίχνος στο αρχαιολογικό αρχείο. Η πρόσβαση μεταξύ του ισογείου και του πρώτου πατώματος γινόταν μέσα από ένα άνοιγμα στη θολωτή στέγη. Καμία πολεμίστρα δεν σώζεται σε οποιονδήποτε από τους πύργους αυτής της περιοχής. Αυτό είναι σε αντίθεση με τους ενετικούς πύργους της Εύβοιας, όπου οι πολεμίστρες έχουν βρεθεί άθικτες σε όλους σχεδόν τους πύργους. Εδώ υποτίθεται ότι οι ηπειρωτικοί πύργοι είχαν πολεμίστρες, αλλά πότε και γιατί αφαιρέθηκαν είναι άγνωστο. Δεν υπάρχουν στοιχεία για αμυντική χρησιμοποίηση των πύργων ούτε και κάποιος προστατευτικός τοίχος γύρω από αυτούς. Αυτή την εικόνα παρουσιάζουν όλοι οι πύργοι της Βοιωτίας, σε αντίθεση με τους πύργους της Εύβοιας, γύρω από τους οποίους έχουν βρεθεί τα ίχνη περιβάλλοντος τοίχου. 
     Μέχρι τώρα όλοι οι πύργοι θεωρούνται φραγκικοί. Ο συνταγματάρχης William Leake σκέφτηκε ότι οι πύργοι "... μπορούν όλοι να αποδοθούν στους Φράγκους πρίγκιπες που κατείχαν την Ελλάδα στο 13ο και 14ο αιώνα, …”. Αυτό πιστεύεται και βασίζεται ακόμη κατά ένα μεγάλο μέρος στην άποψη των τοπικών παραδόσεων και στις παρατηρήσεις από τις τεκτονικές μορφές. Οπωσδήποτε, είναι σχεδόν αδύνατο μέχρι σήμερα να ειπωθεί από τις τεκτονικές μορφές μόνο, ότι οι πύργοι δεν είναι κλασικοί, ελληνιστικοί, ή πρώτοι ρωμαϊκοί. Η τεχνική κατασκευής των τοίχων με τις κατά προσέγγιση διαφοροποιήσεις τεκτονικών και κεραμιδιών εφαρμόσθηκε από τους πρώην Ρωμαίους, τους Βυζαντινούς, τους Φράγκους, τους Βενετούς και τους Τούρκους. Το μόνο πράγμα που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι αυτό το ύφος της τεκτονικής δεν έρχεται σε αντίθεση με τους πύργους που αναγνωρισμένα κτίσθηκαν από τους Φράγκους. Η εξέταση της αγγειοπλαστικής, που βρίσκεται στην επιφάνεια και στην άμεση εγγύτητα κάθε πύργου, δεν έχει καθορίσει την ευρεία ημερομηνία, μεταξύ της υστεροβυζαντινής και της τουρκικής περιόδου, για την ανέγερσή του, αλλά ούτε και υπόσχεται προς το παρόν μια ακριβέστερη ημερομηνία.